วันนี้ยังไม่มีไรเม้าส์ขอเม้าส์ตัวเองแล้วกันนะ

แต่ไม่รู้จะไปกระทบคนอื่นหรือเปล่านะ

หากเรื่องในชีวิตใครมันตรงกันก็ขออภัยไว้ด้วยแล้วกัน

นับนิ้วโป้งไปชนนิ้วก้อยแล้ว นับได้ว่าปีนี้เป็นปีที่ 7 แล้วสิที่แต่งงานกันมา

แต่ไอ้อาการคัน 7 ปี นี่ยังไม่เกิด หรือมันเกิดขึ้นแต่เรายังไม่รู้.....555

แล้วยิ่งแต่งงานมาเวลาส่วนตัวตรูไปไหนหมดหว่า

ตั้งแต่นอนยันตื่น

นอน.........ใครว่าได้นอนสบาย ต้องนอนฟังเสียงเพลง (กรน) กล่อมทุก

คืนถ้าอีกคนนอนหลับก่อน

จนอยากจะขอแยกห้องนอนก็บ่อยไป แต่พอนึกขึ้นว่ามีไว้ก็จะไม่ได้นอนหนาวคนเดียวเลยต้องเลิกล้มความคิดนั้นไป

(แต่จริงๆๆแล้ว มานไม่ยอมแยก)

ตื่นสาย........อันนี้ดีหน่อยตื่นได้ เพราะพี่แกตื่นตี 4 ทุกวัน ชั้นต้องยุ่งทั้งลูกเต้า ใครจะไปตื่นได้

เราเลยบอกว่าไหนๆๆก็ตื่นแล้วเตรียมอาหารมื้อเช้าด้วยนะ

งานบ้าน.........อ๊ากกกกกกกกกส์ไม่อยากพูดถึงเลย ยังโชคดีอยู่บ้างที่พ่อแม่ให้ช่วยทำงานบ้านมา เลยได้เอามาใช้

เพราะจ้างคนมาทำให้ก็ไม่ถูกใจอย่างเราทำเอง แถมไปชี้นิ้วสั่งมานก้ไม่ได้คิดแพงกว่าเดิมอีก...

ฮ่วย.....ตรูจ่ายไปก้หลายเหรียญ (บาท).....อยากได้อย่างที่ต้องการบ้างสิ

เลี้ยงลูกเอง........เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆรู้ซึ้งถึงพระคุณแม่เลย

อาหาร...........จากที่ทำกับข้าวหมาไม่แหลก (สามีแหลกหมด) ก็กลายเป็นแม่ครัวมือ 1 แข่ง อ.ยิ่งศักดิ์ กะคุณหรีดได้

สบายๆๆ ถึงหน้าตามันจะออกมาดำคล้ำ (ไหม้) บ้างก็ตาม

เวลาอาบน้ำ..........ไม่เคยเกิน 5 นาที ไม่สามีเรียกก็ลูกร้อง กรี๊ดดดดดดดดดด ตรูจะสระผมซะหน่อย เป็นหมาหัวเน่ามาหลายวันแล้ว

เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออ ยังมีอีกเยอะ จาระไนไม่หมด

แต่ทุกครั้งที่ทำงานเสร็จแล้ว สามีก็จะมาถามว่า....คุณนายเอาน้ำ หรือ น้ำส้มมั้ย?

นี่แหละคือหยาดทิพย์ชะโลมใจ...........เพราะฉะนั้นลืมไปเลยคำว่า...7 years itch